เป็นบริเวณที่มีลักษณะกายภาพและชีวภาพที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากธรรมชาติ เช่น อุทยานแห่งชาติ โดยมีการใช้ประโยชน์ในแง่ของ

ค่ามาตรฐานคุณภาพน้ำทะเลชายฝั่ง ประเภทที่ 1

ต้องเป็นไปตามธรรมชาติที่ไม่ได้รับผลกระทบจากการกระทำของมนุษย์

ตัวอย่างพื้นที่ที่มีการใช้ประโยชน์เพื่อการสงวนรักษาธรรมชาติ

จังหวัดภูเก็ต เป็นจังหวัดเดียวที่มีพื้นที่เป็นเกาะ ลักษณะเรียวยาวจากเหนือไปใต้ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่สูงๆ ต่ำๆ มีที่ราบเป็นตอนๆ ประกอบด้วยเกาะประมาณ 39 เกาะ มีพื้นที่ประมาณ 543 ตารางกิโลเมตร มีความยาวชายฝั่ง 224 กิโลเมตร บริเวณที่เคยมีการใช้ประโยชน์เพื่อการสงวนรักษาธรรมชาติ ของจังหวัดภูเก็ต เช่น อุทยานแห่งชาติสิรินาถ (หาดไนยาง) ครอบคลุมพื้นที่อุทยานแห่งชาติ ซึ่งมี พื้นที่ประมาณ 90 ตารางกิโลเมตร หรือ 56,250 ไร่ มีหาดทรายที่ต่อเนื่องเป็นระยะทางยาว ได้แก่ หาดไนทอน หาดไนยาง หาดไม้ขาวหรือหาดสนามบิน และหาดทรายแก้ว หาดเหล่านี้มีทรายละเอียด และไม้สนทะเลขึ้นอยู่ทั่วไป ในช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ จะมีเต่าทะเลขึ้นมาวางไข่เป็นประจำทุกปี และเป็นหาดเดียวซึ่งมีจั๊กจั่นทะเลอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก
แต่สถานการณ์คุณภาพน้ำทะเลชายฝั่งของประเทศไทยในปัจจุบัน พบว่า มีการปนเปื้อนมลพิษต่างๆ จากกิจกรรมของมนุษย์ เช่น จากอาคาร ร้านค้า โรงแรม บ้านเรือน เป็นต้น ทำให้คุณภาพน้ำทะเลเปลี่ยนแปลงไปจากการใช้ประโยชน์เพื่อการสงวนรักษาธรรมชาติ ทำให้ไม่มีบริเวณใดที่มีความเหมาะสมในการกำหนดให้อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพน้ำประเภทนี้ ดังนั้น จึงจำเป็นต้องมีการกำหนดมาตรการหรือการจัดการที่ชัดเจน เช่น กำหนดพื้นที่การใช้ประโยชน์ให้ชัดเจน หรือ ให้มีการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ขึ้น เป็นต้น